رمضان سال ۸۷ از ۱۲ شهریور آغاز و ۹ مهر خاتمه یافت. در مجموع این ۲۹ روز روزهای ٬۱۴ ٬۱۵ ٬۲۱ ٬۲۲ ۲۸ و ۲۹ شهریور و ۴ و ۵ مهرماه پنجشنبه و جمعه بود. روز ۲شنبه اول مهرماه هم به دلیل شهادت علی علیه اسلام تعطیل رسمی بوده است. از ۲۰ روز باقیمانده روزهای ۳۰ شهریور (۱۹ رمضان) و ۳ مهر (۲۳ رمضان) ساعات کاری ادارات ۱۰ صبح آغاز گردید. ۱۸ روز دیگر این ماه هم شروع کار ساعت ۹ صبح و پایان کار ساعت ۲ بعدازظهر بوده است. یعنی روزی ۵ ساعت. با یک جمع ضرب ساده به این نتیجه رسیده ایم که ملت قهرمان ایران طی ۲۹ روز تنها ۹۸ ساعت کار کرده اند. اگر مطابق قانون کار برای یک ماه ۲۹ روزه ۱۸۶ ساعت کاری موظف را در نظر بگیریم متوجه خواهیم شد که با اندکی اغماض تنها ۵۳٪ از وظایف خود را انجام داده ایم. این در حالی است که راس ساعت سرکار حاضر و راس ساعت از کار خارج شده باشیم. ناگفته پیداست که به طور معمول ۱۵ دقیقه تا ۲۰ دقیقه تاخیر و تعجیل وجود دارد. لذا این ساعت کاری از ۹۸ ساعت به ۹۱ ساعت تقلیل می یابد. بنابراین به جای ۵۱٪ ٬ ۴۹٪ از وظایف ایرانیان در ماه رمضان انجام شده است.

سوال اینجاست که آیا سیره عملی پیامبر اسلام و معصومین در ماه رمضان اینچنین بوده است؟ تا آنجا که من می دانم در این ماه هیچ یک از مسلمین صدر اسلام کسر کار نداشته اند.