من نه ورزشکارم نه کارشناس امور ورزشی بالاخص فوتبال. ضمنا طرفدار آقای علی دایی هم نیستم. ضمن آنکه افتخارات فوتبالی و گلزنی های ایشان را هم از یاد نبرده ام و ایضا گل نزدنها و دریبل نزدن هایش را٬ اما یک نکته:

دیشب زمانی که ایران گل زد تا زمانی که گل اول را بخوریم مردم یکصدا داد می زدند: "علی دایی٬ علی دایی و...." لطفا با آهنگ ورزشگاه آزادی بخوانید. گل اول را که خوردیم. صدا از کسی در نمی آمد. یعنی تشویق فقط برای وقتی است که از حریف جلو هستیم. حال زمانی است که گل دوم را خوردیم. شعارها اینچنین شد: "دایی حیا کن ... تیم ملی را رها کن".

ظرف بیست دقیقه طرف از عرش به فرش بلکه به زیر فرش رفت. الان هم شنیدم که دایی اخراج شد. به نظر شما این مشکل فرهنگی ما ایرانیان نیست؟