همه می آییم و همه می رویم. حتی بی اعتقادترین افراد به مساله "معاد" اولین مرحله ورود به معاد را که همان مرگ است نمی توانند انکار کنند. چرا که روزانه هزاران هزار انسان در اثر امراض گوناگون٬ تصادفات و بلایای طبیعی و غیر طبیعی می میرند. یعنی علائم حیاتی را از دست می دهند. همانند یه تکه سنگ. حتی از آن هم بدتر. چرا که پس از گذشت زمان کمی آنچنان بوی تعفنی می گیرند که کسی را یارای ایستادن و نظاره کردن آنها نیست. حتی نزدیکان آنها هم نمی توانند این وضعیت را تاب و طاقت بیاورند. این واقعیتی است که رد خور ندارد. به قول معروف شتری است که در خانه همه می خوابد. دیر یا زود دارد اما سوخت و سوز ندارد. به قول قرآن هر نفسی طعم مرگ را می چشد.

کردان هم طعم مرگ را چشید. من نیز خواهم چشید. و امروز تشییع شد. خواستم در همین جا بگویم من از حق خودم در برابر وی گذشتم. امیدوارم او نیز مرا ببخشد. چرا که پشت سرش زیاد نوشتم و خواندم و گفتم و شنیدم. من از او طلب بخشش می کنم و از خدا می خواهم که مرا ببخشد. زندگی ارزش این همه بدگویی را ندارد. زندگی خیلی کوتاه است. کوتاه تر از اینکه فکرش را بکنیم. خداوندش بیامرزاد!