دیدید در این دنیای وبلاگستان بعضیا که از قضا کم هم نیستن به صورت پریودیکال میان تو پستاشون می نویسن "واقعا حس و حالی ندارم. شاید یه چند وقتی ننویسم" و کمی غرغر هم ضمیمه اش می کنند و بعد ۸۴ نظر داده می شود که "آه عزیزم چی شده؟" یا "آخه چرا؟" یا نه! خواهش می کنم بنویس" و از این دست نظرات به عقیده من لوس. نویسنده وبلاگ هم بعد از یکی دو روز دوباره سر و کلش با پر رویی تمام و بدون در نظر گرفتن اینکه همین ۲ روز پیش بوده که گفته یه چند وقتی چیزی نمی نویسه٬ پیدا میشه و میگه حالم خوبه جای نگرانی نیست. دوباره یک هفته ای می گذره و این دفعه می نویسه "سرم واقعا شلوغه شاید چند وقتی دیر به دیر مطلب بنویسم" و دوباره یه عده می نویسن: "آخه چرا؟" یا "اگه بخوای ما در خدمتیما" - حالا بماند که نویسنده در ایرانه و نظر دهنده در بورکینافاسو! - خلاصه این روند همین طور ادامه داره.

فعلا اصلا نظرم وبلاگ خاصی نیست ولی اگه لازم بشه اسامی را هم اعلام خواهیم کرد. (البته بعد از اینکه نام مفسدین اقتصادی را قوه قضاییه اعلام کنه). اما حرفم اینه که نمی دونم اسم این کار چیه؟ کلاس گذاشتن؟ جلب ترحم دیگران؟ لوس کردن؟ هر چی که هست اصلا حس خوبی به من دست نمیده. جالبیه قضیه هم اینه که شونصد! نظر هم براش داده میشه و دست بر قضا نویسنده این طور پست ها هم عموما از خانم های محترم می باشند و نویسندگان نظرات را هم دست بر قضاتر عمدتا آقایان سر به زیر تشکیل می دهند.

این پست را  نوشتم که بگم راستشو بخواهین منم سرم شلوغه و یه چند روزی شاید نتونم ...

به هر حال گفتم بیایید از این پدر پیرتون این نکته را بشنوید و از این به بعد از این جور پستا نذارید که اگه اتفاقا یه روزی هم یکی واقعا یه مشکلی پیدا کرد بقیه باورشون بشه.

همین دیگه.