مونولوگ با حافظ!
چو غنچه گرچه فروبستگیست کار جهان
تو همچو باد بهـــاری گره گشا می باش
(حافظ)
تو همچو بـــــــــاد بهــــــاری گره گشا هستی
و لیــــــک غنچه نماندست هیچ هیچ در تهران
همه گلند و شکفتند پیـــش پیــــش عجبــــــا!
بدون بـــــــاد بهـــــــــــاری و ابر٬ بی بـــــــــاران
تصنعی است حضرت حافظ گل و درخت و چمن
نه بـــــــاد می وزد اینجا٬ نــــه بلبل و ریحــــــان
خوشــــــا زمـــــــــانه رندی و مستــی و شیراز
خوشــــــا نبات شاخه٬ وصل٬ شکوه و هجران
کجــــاست بلبل خوش برگ و رنگ در منقـــار؟
چــــه آمدست بر سر میـــــخانه؟ دیر مغـــــان؟
می دو ســــاله و محبــــــــوب چــــــارده ساله
شدست مــــاء شعیر٬ آن یکی رود بهمــــــان!
ببخش حـــــــــافظ از این شکوه گویی و تندی
فنــــــــاوری و مدرنیســــــم کرده مــــــــا را آن
(عماد- ۲۹/۱/۱۳۸۹)